oDay-daEo's profileo Kim Day-Jin [KingdoM] ...PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
March 16 หลายๆเรื่องหลายๆๆเรื่อง..
   เรื่องเเรกเลย...ก็เรื่องค่ายปลูกป่าน่านเเหละคับ เเละเเล้วมันก็ผ่านไป ผมว่าได้รับความรู้สึกที่ดีนะ(ในวันค่าย)ได้ใช้ชีวิตร่วมกับเพื่อนๆๆเเล้วก็น้องๆ ดูทุกคนตั้งใจทำกันดีนะ
เห็นความพยายามของน้องทุกคนก็ชื่นจายยย
ค่ายนี้ผมเองก็ได้ทำอะไรหลายๆๆอย่างที่ไม่เคยได้ทำมาก่อนเลยก็เช่น กินน้ำในลำธาร ชื่นใจโคตรๆ
เเม่งอย่างกับกินน้ำเเช่เย็นตลอด24ช.ม. ชื่นใจโคตรๆ อิจฉาอ่ะเด้...ไม่ได้ไปก่ะป๋มน่ะ
เเต่น่านี้ น้ำมันก็เริ่มน้อยเเล้วอ่ะเนอะ เลยอาบน้ำไม่มันส์เหมือนเดิมเลยดิเนี๊ยะ
อยู่ในป่าก็มืดเร็วชะมัดเลยเเหะ เเต่ก็เงียบสงบดี(ถ้าไม่รวมสียงของพวกๆ ชาวค่ายอ่ะนะ)
คืนเเรกมีงูปล้องทอง เข้ามาเเถวๆ เต้นท์ด้วยดิ พอดีเป็นช่วงเฝ้าเวรยาม เเล้วน้องก็มาเรียกไปดูก็เลยได้เห็นตัวเป็นๆ ตัวมันสวยดีนะ
เเต่ดันมีพิษซ่ะนี่ (เฉกเช่นสตรียิ่งรูปงามยิ่งพิษร้าย..555+ นอกเรื่องอีกเเล้วตู)
เเล้วก็เป็นครั้งเเรกด้วยที่ได้มาเดินป่าที่นี่ ขอบอกว่า..สุดยอดเลย เหนื่อยโคตร เเต่มันคุ้มสุดๆ วิวก็สวย อากาศก็ดี
เข้าไปในป่าอากาศเย็นสบาย เเม้ระยะทางที่เดินนั้นจะทุลักทุเลมากก็เหอะ เดินไปคุยไป กับเพื่อนๆ เเล้วก็น้องๆ
ให้รู้ไว้ซ่ะมั่งเด็กอนุรักษ์ก็สู้นะเฟ้ย!! ชอบที่สุดเห็นจะเป็นกิจกรรมตอนกลางคืน ทั้งสันทนาการ เเล้วที่สำคัญ
ไอ้ตอนมานั่งทำกับข้าวกินกับเพื่อนๆ เเล้วก็น้องๆ เนี๊ยะเเหละ!! มีความสุขโคตร พิธีเปิดใจก็เจ๋ง เเต่เสียดายที่ไม่ได้อยู่ในตอนสรุปค่าย
ไม่รู้ว่าจะเป็นไง โดนหนักเเค่ไหน เเต่ทุกคนก็คิดว่าเต็มที่กันเเล้วนี่ ขอชมไอ้นิคมันหน่อย.........ก้อเเล้วกาน
เห็นมันไม่ค่อยจะสนใจ นั่งๆๆหลับๆๆง่วงๆๆเเต่มันก็ทำค่ายได้สำเร็จจนได้นะเนี๊ยะ กูชอบค่ายมึงนะได้ฟิลด์ดี
เเต่ไงก็ต้องขอโทษด้วยที่กูเหมือนจะทำหน้าที่ประสานงานได้ไม่ค่อยได้เรื่องเลยดิ คุมรถก็หลง เซ็งเป็ดชิบโป้ง!!
 เรื่องที่2...ก็เรื่องสอบที่รามเนี๊ยะเเหละ วันไปค่ายก็โดดไป3วิชาเศร้าเลยกรูเเต่ก็เอาเหอะค่ายเพื่อนทั้งทีไม่ช่วยเเล้วหมาที่ไหนจะช่วยว่ะ!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!เเต่ปีหน้าก็คงจะต้องดักดานเรียนอย่างเต็มที่เเล้วหล่ะทั้ง2มอเลยหวังว่าจะจบนะกูเนี๊ยะ ยิ่งเสียวๆๆอยู่ .......................................
นี่ก็ต้องมานั่งเรียนพิเศษหน้ารามเเล้วก็ไปสอบ วันเดียวรู้ผล วันนี้เเม่งเซ็งชิบเข้าห้องสอบไม่ทันเลทเเค่5นาทีเองอ่า ยามเเม่งไม่ให้เข้าซ่ะงัน
เมิงนะเมิง อุตส่าห์อ่านมาทั้งคืน เเถมไปเรียนพิเศษมาด้วย เจ็บใจชิบโป้ง!!เเง่มๆๆ ระบายอารมณ์โดยการซื้อของ...หมดตูดอีกเเล้วดิว่ะเนี๊ยะ
ที่รามก็กว่าจะสอบเสร็จก็นู้นเเหนะ วันที่26 ว่าจะไปค่ายของอาสาก็เลยอดไปซ่ะงั้น ทริปงานพัทยามิวสิกก็อดอีก เเง่มๆๆ ชีวิตต้องสู้จริงๆเลยกรู..
เอาเหอะเพื่ออนาคตที่ดีในวันข้างหน้า(เเต่เอ....มันจะดีจริงเหรอ) ของงี้ต้องดูที่อนาคตเน้อ เเล้วเเม่จะรู้ว่านู๋จะมีอนาคต...........................
เรื่องที่3...เรี่องนี้เกิดขึ้นตอนไปดูหนัง ก็ไปดูกับเพื่อนบอสอ่ะนะดูที่เซ็นทรัลเวิลด์ หลังจากหลงๆไปพักก็ไปถึงที่ซ่ะที.............เเต่รถอ่ะดิ ติดโคตรพ่อเลย เป็นชั่วโมงไม่เขยื้อน ตูล่ะหงุดหงิดเเทบจะไปข่มขืนคนข้างๆเเก้เครียด เเต่พอดีคุณเเม่สอนไว้ดี.....
ก็ดูหนังเรื่อง300 ดูเป็นโรงดิจิตอลซ่ะด้วยดิ หรูชิบ เเต่ภาพมันก็ดีจริงๆๆเเหละ ติดใจเลยนะเนี๊ยะ ไว้จะมาดูอีกซักหลายๆๆที........
เหตุก็เกิดในโรงหนังน่านเเหละ ก็บอสมันลวนลามเอ๊ย!!!ม่ายช่ายย ก็มีฝรั่งมานั่นข้างๆๆผมน่ะ พอดูเสร็จเเล้วหนังจบเขาก็เดินออก
ไป(มันก็เรื่องปกตินี่หว่า)เเต่ผมกับไอ้บอสก็ยังนั่งอยู่ดูจนหนังมันจบจริงๆๆเเล้วค่อยเดินออกกัน พอดีเดินไปเตะกระเป๋า............
จะกระเป๋าใครซ่ะอีกล่ะเพราะทั้งเเถวมีกันอยู่เเค่3คนไม่ใช่ของผม ไม่ใช่ของไอ้บอส มันก็ต้องเป็นของคนต่างด้าวคนนั้นนั่นเอง..
ก็เลยตัดสินใจขโมยเอ๊ย!!!ไม่ใช่ ถือวิ่งออกไปตามหาเจ้าของทันที ก็กลัวไม่เจอเหมือนกานเเหละก็เขาออกไปก่อนซักพักเเล้วอ่า
เเต่เเล้วก็เจอจนได้ เขาก็ขอบใจใหญ่ เเต่ไอ้เราก็ดันเก่งอังกิดเกินไปเลยไม่เข้าใจ นี่ถ้าพูดรัสเซียมานะกูจะเงียบเหมือนเดิม 555+
เเล้วเหมือนตั้งตัวไม่ติด คาดว่าคงดูเอ๋อๆไงก็ม่ายรู้เเต่เขาก็ดีนะจะเลี้ยงเหล้าด้วยดิ ไอ้เราก็เด็กดี เห็นว่าดึกเเล้วเลยไม่เอาดีก่า.......
หม่อมเเม่จะกริ้วส์ เอากลับบ้านดึก ขืนไปกินกับเขาก็ฟังกันม่ายรู้เรื่องอยู่ดีเเหละ ไม่รู้ดิเเต่ก็รู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ..............
การทำดีมันรู้สึกเเบบนี้นี่เอง ชอบๆๆวันหลังมาลืมกระเป๋าทิ้งไว้อีกนะพวก เด่วตูจะเก็บให้ เหอๆๆว่าไปว่ามาก็อยากไปดูหนังอีก....
นัดกับไอ้หรั่งไว้เเล้วนี่หว่าเด่วกรูจะชวนมันดูหนังซ่ะเลยครอครอคริคริ..................................................................
        March 02 หนังสือเล่มโปรด หนังสือเล่มโปรดวันนี้ได้ไปดูหนังมาด้วยเเหล่ะคับ เรื่อง ".เเมงมุมเพื่อนรัก."
ถ้าใครที่ไม่รู้จักก็น่าจะคิดไปว่ามันเป็นนิทานเด็กๆ(อ่านจากชื่อเอาน่ะ)
มันก็อาจจะจริงนะเพราะผมเองก็รู้จักมัน เมื่อตอนอยู่ม.1เเหนะ (มันเป็นหนังสืออ่านนอกเวลา)
เเละก็อาจจะเป็นหนังสือนิยายเล่มเเรกมั๊งที่ผมได้ตั้งใจอ่านอย่างจริงจัง
เหตุผลเเรกที่ลงมืออ่านก็เพื่อที่จะสอบเอาคะเเนนไง
เเต่พออ่านไปอ่านมามันกลับให้ผมเริ่มชอบทีละนิดเเละก็เพิ่มมากยิ่งขึ้นทุกที
อาจจะเพราะเนื้อหาที่เกี่ยวกับมิตรภาพด้วยเเหละมั๊ง (สมัยก่อนยิ่งติดเพื่อนอยู่ด้วย)
เเละดูมันมีอะไรหลายๆอย่างที่เกินคำว่านิยายน้ำเน่ากับนิทานหลอกเด็ก
มิตรภาพทั้งหลายมันเกิดขึ้นจากหมูตัวเดียว(ตัวเดียวจริงๆ)ที่สามารถเชื่อมโยงสิ่งมีชีวิตที่เเตกต่างกัน
เเตกต่างทั้งนิสัยเเละการใช้ชีวิตให้สามารถ
ปรับตัวเข้าหากันทีละน้อยๆจนเเทบมองไม่ออกเลยว่าตัวเองเปลี่ยนเเปลงไปมากมายขนาดไหน
เเละสุดท้ายก็ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันได้อย่างเข้าใจกันเเละกัน
เเต่ก็เป็นธรรมดาเเหละความสุขยังไงมันก็ไม่ได้ยั่งยืนอยู่ดี มันก็จะต้องมีเหตุหรืออุปสรรคต่างๆนานา
มาทำให้ความสุขนั้นเจือจางลงเเละค่ยๆๆลดเลือนไปทู๊กที
พอหันมาดูตัวเองมันก็มีส่วนคล้ายกับหนังเรื่องนี้เหมือนกันเเหะ
 ไม่ใช่ตรงที่ตัวอ้วนเหมือนหมูนะ
เเละตรงไหนน่ะเหรอ
ก็ตรงที่ช่วงเวลาเเห่งความสุขนั้นมันไม่ได้จีรังเหมือนกันไง
เคยจำความรู้สึกสมัยก่อนได้ว่า..
เเต่ก่อนอาจจะมีความสุขมากที่ได้ไปไหนมาไหนกับเพื่อนกับฝูงตลอดเวลา(อย่างน้อยก็มากกว่าไปกับที่บ้านเเหละน่า)
เเต่พอถึงจุดๆหนึ่งจุดที่ทุกคนต่างเติมโตขึ้น เเละต่างคนก็ต่างมีหน้าที่ทีต้องรับผิดชอบของตัวเอง
จนช่วงเวลาที่เราเคยมีให้กันนั้นมันลดน้อยลงไปทุกที
ในส่วนนี้ก็เข้าใจนะว่ามันต้องเป็นไปเเบบนี้
เเต่ดูเหมือนว่าเราเองก็ยังทำใจไม่ได้สักทีเห้ยส์...
เห็นอะไรมันก็นึกถึงเเต่สิ่งที่เราได้ทำร่วมกันมาเห้อ...เเก่จริงๆๆด้วยว่ะ คิดเเต่เรื่องอดีต
(ก็อดีตมันน่าจดจำนี่หว่า ทำไงได้ว่ะ)
ไม่รู้นะว่าต่อไปมันจะเป็นไง
เเต่ยังไงซ่ะถึงเเม้กาลเวลามันจะผ่านเลยไปไม่มีวันย้อนกลับมา
เเต่ความทรงจำในเรื่องพวกเพื่อนๆไม่มีวันจางหายไปจากความทรงจำผมหรอกนะ
คิดถึงพวกมึงว่ะ
ปล.ถ้าว่างก็ไปดูหนังเรื่องนี้กับกูนะพวกมึง ดูเหมือนหนังเด็กๆเเต่ก็ทำกูเเอบเศร้าได้เหมือนกันว่ะ ของเค้าดีจริง
 |
|
|
